Waarom toch altijd die dialoog?

Onlangs kreeg ik een mail met een mooie vraag, die hierop neer kwam: waarom zouden we altijd de dialoog moeten zoeken? Ik citeer er een paar stukjes uit:

Verandering vraagt ook dat mensen de waarheid durven zeggen, stelling durven nemen.

De muur in Berlijn is uiteindelijk niet gevallen als gevolg van de dialoog met het regime. De muur viel omdat mensen durfden hun mond open te doen, het prikkeldraad over klommen en daadwerkelijk stenen uit de muur haalden. Als de bevolking alleen maar in dialoog was blijven gaan met het regime, was er geen enkele steen verdwenen.

Het is mijn inschatting dat [verandering] meer gebaat is bij de waarheid (durven) zeggen, dan op een polderachtige manier met mensen de dialoog te zoeken, die helemaal geen dialoog willen. Het probleem is namelijk niet dat die mensen helemaal geen dialoog willen, ze willen de macht behouden. De status quo.

De suggestie van degene die mij schreef, was om ons, als het om verandering gaat, te richten op twee dingen: de waarheid benoemen, en positieve energie te genereren met nieuwe ideeën. Continue reading

Posted in Dialoog, Onderwijs, Opinie | Tagged , | 6 Comments

Het Alternatief voor #SamenLeren

Er is het cliché dat we ons Martin Luther King nu niet meer zouden herinneren, als hij zijn toespraak begonnen was met de zin ‘I have a strategic plan’. Zo is er niemand die ’s ochtends naar z’n werk fietst en denkt: “Yes, excellentie! We mogen weer!” (Als er een leraar is, die dat vanochtend dacht, trakteer ik hem of haar op appeltaart–zelfgebakken nog wel. Want daar wil ik dan meer van weten).
Dat geeft aan dat taal belangrijk is. Wat serieuzer, maar niet minder overtuigend, heeft Paul Verhaeghe laten zien hoe taal ons denken vormt. En waarom het praten over scoren, falen, en, inderdaad ‘excellentie’, in het onderwijs leidt tot een performatief discours dat leerlingen en leraren depressief maakt en psychopatisch gedrag beloont. Continue reading

Posted in Opinie | Leave a comment

Bootstrapping ‘kwalitatief’ onderzoek

Bij het lectoraat Normatieve Professionalisering maken we veelal gebruik van ‘kwalitatieve’ onderzoeksmethoden. Ik zet het met opzet tussen aanhalingstekens, omdat het niet zo’n zinvol onderscheid is. Beter is, begreep ik tijdens een lezing van Daan Andriessen, om te spreken van onderzoek waarbij al meer of minder van het kennisdomein bekend is; dat meer of minder structuur heeft; en waarbij sprake is van een meer of minder sterke participatie van het werkveld.

Langs die drie dimensies bekeken, kenmerkt het onderzoek in het lectoraat zich doorgaans door een relatief lage bekendheid met het kennisdomein (dat verschilt overigens sterk per project), een relatief lage structuur (er wordt veelal geëxploreerd) en een soms stevige participatie van het werkveld. Continue reading

Posted in Onderzoek, Praxis | Tagged , , , | 1 Comment